Tumult over Frans-Russisch uraniumakkoord

De kerncentrales in Seversk zijn van hetzelfde type als 

dat in Chernobyl gebruikt werd

Een Russisch atoomenergiebedrijf en een Frans parlementslid hebben dinsdag een overeenkomst over de opwerking van verbruikte uraniumstaven in Siberië verdedigd tegenover critici die spreken van gruwelijke milieuverontreiniging.

Het bedrijf Rosatom en parlementariër Christian Bataille noemen berichten in de Libération en van de tv-zender Arte schromelijk overdreven en misleidend.

Libération en Arte meldden dat dertien procent van het Franse kernafval naar Seversk in Siberië wordt getransporteerd. Een deel daarvan wordt opgewerkt voor hergebruik, maar het onbruikbare restant, het grootste deel, zou worden opgeslagen in de openlucht.

Milieugroepen eisen een verklaring. De Franse milieuminister Chantal Jouanno erkende verontrust te zijn door de berichten en eiste een onderzoek. Jouanno wees erop dat Frankrijk in hoge mate afhankelijk is van kernenergie en zich geen problemen van deze aard kan veroorloven. "Het moet volledig transparant zijn."
Bataille, die in 1991 de wet schreef met richtlijnen voor de verwerking van kernafval, wijst er op dat het gaat om een ruim twintig jaar oud contract. Hij ontkent dat het zou gaan om een geheim proces. Ook zegt hij dat Frankrijk werkt aan een eigen opwerkingsfabriek, die in 2012 klaar moet zijn.

Een Rosatom-woordvoerder zegt dat de fabriek bij Seversk beschikt over unieke technologie voor de scheiding van uranium-235 van de isotopen van uranium-234. Het restant, vermoedelijk hexafluoride-uranium, bevat volgens hem minder straling dan in de natuur voorkomt. Hij stelt dat opslag van dit soort materiaal in de openlucht gebruikelijk is in de Verenigde Staten, Europa en Rusland en door het Internationaal Atoomenergie Agentschap wordt aanbevolen.

"Natuurlijke rijkdom neemt steeds sneller af"

We slagen er voorlopig niet in het verlies aan natuurlijke rijkdommen op onze planeet af te remmen. Dat zeggen wetenschappers die deze week deelnemen aan een internationale conferentie over het thema in Kaapstad. Misschien kan een biodiversiteitspanel de wereld wakker schudden.

De internationale gemeenschap sprak in 2003 af het verlies aan dieren- en plantensoorten tegen 2010 duidelijk af te remmen. "Het is zonneklaar dat we die doelstelling niet zullen halen", zegt Bob Scholes, een onderzoeker van de Zuid-Afrikaanse Raad voor Wetenschappelijk en Industrieel Onderzoek (CSIR) in een interview met de Zuid-Afrikaanse Zakenkrant Business Day. "Globaal genomen gaat het verlies steeds sneller."

Scholes is een van de organisatoren van Diversitas, een vierdaagse conferentie die zeshonderd biologen en andere wetenschappers samenbrengt in Kaapstad. De deelnemers willen onder meer een nieuw mondiaal systeem opzetten om de evolutie van de natuurlijke rijkdom te volgen en methodes uitwerken om beleidsmakers meer te doen inspelen op alarmerende trends. De conferentie handelt ook over specifiek Afrikaanse problemen: hoe kan natuurbehoud bijvoorbeeld beter verzoend worden met voedselproductie?

Voorlopig is het op veel plaatsen vechten tegen de bierkaai. Soorten sterven nu minstens honderd keer sneller uit dan voor het ontstaan van de mens, en het gaat almaar sneller. Het Europees Milieuagentschap (EEA) stelde in mei 2009 dat Europa er zeker niet in zal slagen tegen 2010 het verlies aan biodiversiteit af te remmen.

Volgens de meest recente cijfers gaat 40 tot 85 procent van de leefgebieden en 40 tot 70 procent van de soorten in Europa er nog altijd op achteruit. Dat hangt vooral samen met het verdwijnen van vochtige gebieden en van graslanden.
Bron: IPS

Het klimaat is helemaal niet in de war

Al hebben onze rivieren de hoogste waterstanden ooit en breekt deze zomer misschien wel weer alle records, zodat veel mensen gaan roepen dat het klimaat van streek raakt door toedoen van de mens, dat wil nog niet zeggen dat het klimaat werkelijk zo drastisch verandert als men weleens beweert.
Het weer heeft er altijd al een zooitje van gemaakt.
Alleen zijn de vroegere meteorologische escapades nauwelijks meer te achterhalen.

Vroeger, toen had men namelijk geen thermometers, die werden pas in 1626 uitgevonden door de Italiaanse arts Sanctorius.
Zo wist men alleen maar te documenteren dat het weer eens flink gesneeuwd had, of dat het een hele droge zomer was geweest.
Met de verbreiding van de thermometer kwam langzaam de meer nauwkeurige meting en registratie van het weer, of klimaat zo je wilt, op gang.

Zo weten we nu dat bijvoorbeeld in de kleine ijstijd, in de 16e en 17e eeuw, de zomers warmer waren dan de spectaculair warme zomers van de 20e eeuw!

Bron: Frankfurter algemeine Zeitung, 3 februari 1995, CBS rapport: Milieustatistieken voor
Nederland, Den Haag 1994.